Een en ander over de Gor­kum­sche schut­ten­gil­den en hun Doelen

Schut­ters­gil­den ont­ston­den in de Neder­lan­den vanaf het einde van de 12^e en begin 13^e eeuw, aan­van­ke­lijk als bur­ger­lijke broe­der­schap­pen voor oor­logs­voe­ring en later als soci­ale en ste­de­lijke ver­e­ni­gin­gen. In Gorin­chem waren er drie gil­den : het St. Jor­is­gilde (kruis­boog), het St. Sebas­ti­aans­gilde (hand­boog) en het St. Chris­tof­fels­gilde (hand­bus). Deze gil­den droe­gen elk hun eigen wapen, kleu­ren en kle­ding, en had­den een dui­de­lijke hië­rar­chie en cere­mo­ni­ële tra­di­ties, waar­on­der het jaar­lijkse “schie­ten op de pape­gaai”. De leden waren ver­plicht tot wacht­lo­pen en stads­wacht in vre­des­tijd, en tot mili­taire dienst in oor­logs­tijd. Ze geno­ten belang­rijke pri­vi­le­ges, zoals finan­ci­ële ver­goe­din­gen, vis­rech­ten, vrij­stel­ling van wacht­geld en bescher­ming in geval van ver­won­ding, en had­den een eigen altaar in de kerk met een eigen vicaris.