Stationsweg | passazjierstunnel (2016)

Fisuele foarstellingen fan 'e takomstige situaasje troch Movares

Dizze archeologyske buro-stúdzje waard taret troch It Brêgekantoar op 'e ynstruksjes fan MovaresDe reden foar dit ûndersyk is it plande wurk oan stasjon Gorinchem, wêrfoar't in miljeufergunning nedich is neffens it bestimmingsplan. 

Op it stuit hat it stasjon in sydperron en in eilânperron. It eilânperron wurdt mar foar in part brûkt: de treinen stopje allinnich oan 'e noardkant, oan 'e súdkant is der in hek oan 'e râne fan it perron. De bedoeling is om it eilânperron op te brekken en in nij sydperron te bouwen oan 'e noardkant fan it spoar. Der wurdt in nije tunnel oanlein mei in lift oan 'e stasjonskant en in helling oan 'e noardkant. It plangebiet hat in oerflak fan sawat 8500 m² en wurdt yn it suden begrinzge troch de Stationsweg en yn it noarden troch it Lindeaantje.

Aktuele passazjierstunnel by Gorinchem stasjon

Ferwachtingen

Neffens de gemeente ferwachtingskaart Fan 2009 ôf jildt in hege ferwachting oan of tichtby it oerflak foar oerbliuwsels út 'e prehistoarje oant de Midsiuwen. Dizze hege ferwachting hâldt ferbân mei de lokaasje fan 'e rivier de Linge yn 'e ûndergrûn dy't doe fertocht waard. Mear resinte gegevens (2012) pleatse de Romeinske rivier de Linge folle fierder nei it easten. Op basis fan dizze nije gegevens is it oannimlik dat it plangebiet yn in bekkengebiet leit. Geologysk boarringsûndersyk út 1963 lit ek sjen dat dit yndie bekkengebieten binne. Yn 'e prehistoarje wie de regio mei bekkengebieten faak te wiet foar bewenning, mei útsûndering fan 'e hege dielen fan it lânskip, de saneamde rivierdunen en bekkengebieten. In lege ferwachting jildt dêrom foar de bekkengebieten. Fynsten út 'e Stientiid, Brûnstiid en Izertiid binne seldsum yn dizze regio. Romeinske fynsten yn it tichteby lizzende Leerdam befêstigje dat de rivieroever fan 'e Linge yn 'e Romeinske tiid bewenne waard, mar om't dizze rivieroever fierder nei it easten lei, is de ferwachting dat der Romeinske oerbliuwsels binnen it plangebiet sille wêze lyts. Fan 'e lette Romeinske perioade ôf wiene der in soad oerstreamings en naam de befolking fan 'e regio ôf.

De âlde situaasje fan 'e reizgerstunnel yn 1972

De Alblasserwaard bleau wierskynlik ferskate ieuwen ûnbewenne, mar it gebiet kin yn dizze perioade besocht wêze. Oant no ta binne der gjin archeologyske fynsten fan betsjutting dien út dizze perioade (3^de oant de 8e iuw nei Kristus). Fan 'e Hege Midsiuwen ôf wie it gebiet wer yntinsiver bewenne, hoewol it gebiet om it jier 1000 hinne noch in útwreide feanmoeras wie mei hjir en dêr in dún en wat streamrêgen dy't boppe it fean útstekten. Fan 'e 11e^de iuw waard it feangebiet weromwûn en ûntstiene delsettings. Delsettings groeiden út ta doarpen, wêrfan guon stedsrjochten krigen, lykas Gorinchem. De measte gebouwen yn it weromwûne plattelânsgebiet stiene oan wetter en diken. De kadastrale kaart fan 1811 lit wol de âlde dyk fan 'e festing en de dyk lâns it kanaal nei Arkel yn 'e buert fan it plangebiet sjen, mar gjin gebouwen. Op basis fan histoaryske kaarten binne der gjin oanwizings fan let-midsiuwske of moderne gebouwen. Oant de spoarline en it stasjon boud waarden, wie it plangebiet in sompige sône yn in oars agrarysk gebiet.

Konklúzjes

Allinnich as der in ûnûntdutsen donk binnen it plangebiet is dêr't bewenning mooglik wie yn prehistoaryske tiden oant de Romeinske tiid, sil de hege ferwachting neffens de gemeentlike ferwachtingskaart bestean bliuwe. De kâns dat hjir yn it rommelige stasjonsgebiet eins in ûnûntdutsen donk oanwêzich is, is tige lyts. Op basis fan de lokaasje yn in doarpsgebiet moat de archeologyske ferwachting oanpast wurde oan leech. De ferwachting is ek leech foar de perioade Midsiuwen-Moderne Tiid; it gebiet waard wierskynlik allinnich brûkt foar lânbou sûnt de ûntwikkeling fan 'e regio en wie net bewenne. Op de kaart fan 1811 leit it plangebiet foar in grut part yn in sompe, gjin geskikt lân foar bewenning. Der binne gjin oanwizings fan bebouwing yn it plangebiet oars as spoar- en stasjonsrelatearre bebouwing út 1883.

Stasjon Gorinchem om 1900 hinne

Foar it hjoeddeiske plangebiet jildt in lege ferwachting foar alle perioaden op basis fan it buro-ûndersyk. Dizze lege ferwachting is basearre op de lokaasje fan it plangebiet yn in bekkengebiet - lykas ek bliken docht út geologyske boarrings. It bekkengebiet wie te wiet foar bewenning yn prehistoaryske tiden oant en mei de iere Midsiuwen (mei útsûndering fan in pear hegere dunen of rivieroevers). Fan 'e Midsiuwen ôf waard it gebiet om it plangebiet hinne weromwûn en geskikt makke foar lânbougebrûk. De bewenning wie benammen konsintrearre lâns histoaryske diken, dy't neffens histoaryske kaarten net binnen it plangebiet lizze. Derneist rekke de boaiem skansearre troch de oanlis fan it besteande spoar en stasjon oan 'e ein fan 'e 19e iuw.^de iuw wierskynlik al fersteurd. Boppedat wie it yn 'e perioade dêrfoar in sompe, dy't sûnder mis ferhege is foar de oanlis fan it spoar en stasjon; dêrom is der gjin orizjinele boaiemstruktuer mear. De plande yntervinsje fynt plak yn dizze rommelige stasjons- en spoarsône, wêryn't, ek op basis fan 'e lokaasje yn it stedsgebiet, gjin archeologyske oerbliuwsels ferwachte wurde dy't it behâld wurdich binne. Buro de Brug advisearret dêrom om fierder archeologysk ûndersyk net út te fieren.